راهی به سوی مهتاب

mahtab slide

besoyemahtab — Sat, 23 Jul 2011 22:21:18 GMT

http://besoyemahtab.slide.com/

ماه ضیافت

besoyemahtab — Thu, 13 Aug 2009 11:32:18 GMT

اعوذ بالله من الشیطان الرجیم

بسم الله الرحمن الرحیم

یا ایها الذین آمنوا کتب علیکم الصیام کما کتب علی الذین من قبلکم لعلکم تتقون.....

اى اهل ايمان! روزه بر شما واجب شد چنان كه بر امّت‏هاى گذشته واجب شده بود، باشد كه با تقوا شويد

نکته

besoyemahtab — Sat, 11 Jul 2009 21:25:18 GMT

کسی که ریشه اش در خاک رحمت است

درخت وجودش فضیلت

و میوه های شاخسار معرفتش محبت است .

گزیده ( یقظه 2 )

besoyemahtab — Wed, 24 Jun 2009 18:16:18 GMT

« حدیث قدسی داریم که : ← خداوند به دنبال بهانه می گرده که انسانها را بگیره وارد بهشت کنه »

روز قیامت خدا می گه .... ← نه ، این اینقدر اشک برای فاطمه ام ریخته . پس اعمال بدش را می بخشیم . این در دیدگاه و زاویۀ رحمانیت خداونده . و خدا نکنه در دایرۀ قهّاریت و عدالت خداوند باشه . اولینش که انسان را می سوزاند اینه که در روز قیامت اعمال انسان را می خونند و می گند فلان گناه را در فلان جا انجام داده .

خدا می گه ← نه ، این نبوده . ادامه می دهند و دوباره

خدا می گه ← نه ، این نبوده . می گویند به جایی می رسه انسان ، آنقدر شرمنده می شه که می گه مرا در لهیب ها و آتش ها باید بیندازید تا اینقدر دیگه شرمندۀ خدای خودم نباشم !

یعنی حاضره در بد ترین عذاب ها قرار بگیره . ولی خدا نکنه شیعه ای در برابر خدا شرمنده بشه . اون حالت حسرت و خجلت اونقدر زیاد هست که می گه حاضرم با تمام جانم وارد اون عذاب الهی بشم ؛ ولی دیگه بیشتر از این شرمندۀ خداوند نشم .

معرفی کتاب ( سلوک مهدوی )

besoyemahtab — Mon, 18 May 2009 15:04:18 GMT

به گزارش آینده روشن، این كتاب با طرح مطالبي از قبيل «مهدي شناسي در آيات و روايات» و پيوند آن با مباحثي چون «مهدی شناسی ـ مهدی ولائی ـ مهدی باوری ـ مهدی یاوری ـ مهدی محبی و مهدی کفائی» سعي كرده است كه مباحث امام زماني را با رويكردي متفاوت عرضه كند.

مطالبی که در ده درس این کتاب آمده است به این شرح است:

درسی از پروانه

besoyemahtab — Mon, 11 May 2009 20:51:18 GMT

درسی از پروانه

بدون ترس زندگی کن و با همه مشکلات مبارزه کن...

شخصی نظاره گر تلاش و حرکت یک پروانه برای خارج شدن از سوراخ کوچکی بود که بر روی پیله ایجاد شده بود.

بعد از مدتی فعالیت و حرکت پروانه به اتمام رسید و ظاهر امر نشان می داد که پروانه دیگر قادر به ادامه تلاش برای خارج شدن از پیله نمی باشد.

شخص ناظر بر آن شد که به پروانه كمك كند و با قیچی پیله را باز كرد. پروانه به راحتی از پیله خارج شد.

و بعد با خوشحالی از عملی که انجام داده ، به تماشای پروانه ادامه داد و انتظار داشت كه بالهای پروانه باز و گسترده شوند و پروانه پرواز کند.

ولی هیچ اتفاقی نیفتاد! و پروانه هرگز نتوانست که پرواز کند !!

گاهی اوقات تلاش تنها چیزیست که در زندگی نیاز داریم.

اگر خدا اجازه می داد که بدون هیچ مشکلی زندگی کنیم ، به اندازه کافی قوی نبودیم و هرگز نمیتوانستیم پرواز کنیم

من قدرت خواستم و خدا مشکلاتی در سر راهم قرار داد تا قوی شوم.

من دانایی خواستم و خدا به من مسایلی داد تا حل کنم.

من سعادت و ترقی خواستم و خدا به من قدرت تفکر و قوت ماهیچه داد تا کار کنم.

من جرات خواستم و خدا موانعی سر راهم قرار داد تا بر آنها غلبه کنم.

من عشق خواستم و خدا افرادی به من نشان داد که نیازمند کمک بودند.

من محبت خواستم و خدا به من فرصتهایی برای محبت داد.

من به هر چه که خواستم نرسیدم ......،

اما به هرچه که نیاز داشتم دست یافتم

گزیده ( یقظه 4 )

besoyemahtab — Mon, 20 Apr 2009 09:22:18 GMT

یه کمــــــی به خودمون بیایـــــــــیم ... !!! ببینیم آیا روزها کارهایی که انجام میدیم به خاطر خداست یا به خاطر نفسمونه ... ! همین طور از این مسائل نگذرید ... دائماً نفس خودتون رو مورد مراقبت قرار بدید ... دائماً میز عدالت و دادگاه وجدان اون رو محاکمه کنید که چرا من الآن داد زدم / چرا ناراحت شدم ؟ چرا حمله کردم ؟ چرا ساکت شدم ؟ چرا جواب ندادم ؟ چرا این حرکت را انجام دادم ؟ دائماً در این حالت خودتون را قرار بدید تا بتونید به موفقیت برسید ... خدا میدونه روز به روز این نفس رشد پیدا می کنه و انسان زمین می خوره به دلیل اینکه نفس امّاره رو نمی تونه بشناسه . همینطور حرکت می کنه ؛ تصورش اینه که داره رشد پیدا می کنه . پس این نفس ، مسئلۀ نفس امّاره است . من دوست دارم به دلیل اینکه من خودم را عوض می کنم . خدا بیامرزه ، آقای کافی ، یه مسئلۀ مهمی رو می خواستن بگند ، می گفت من برای خودم میگم شما که الحمد الله همه خوب هستید . حالا که شما الحمدالله همه خوبید اینجا ما میایییم این چیزا رو می گیم برای خودمون شاید اگر کسی هم اینجا فکر می کنه که اعملش نفسانیه یک تغییری در روح و حالش ایجاد بشه _ شاید اثر بکنه _ و از این نفس دست برداره . خدا میدونه وقتی پای میز اعمال میرسیم ، پا ترازو می رسیم ، اعمال رو دقیقاً می کشند . حالا اینجا ترازو و شاهین جلوی هم قرار می گیره . آنجا از این ترازوهای کامپیوتری جدید آوردند که فوت هم بکنی حساسیت داره . از اون هم حساستره . نسبت به فوت حساسه ! نه نسبت به جرم حساسه ؛ نه نسبت به وزن حساسه ! نه آنجا میزان و محک سنجش اعمال نفس آدمیه ! چقدر این عمل اخلاص داشت ؟ چقدرش برای خدا بود ؟ چقدرش برای غیر خدا بود ؟ کار انجام میده ، نماز اول وقت داره می خونه ولی می گن اینجا جاش نبوده ، کار خیر انجام میده ولی همینکه مقاصد دیگه ای بچرخه توش این کار خیر دیگه فایده ای نداره .

گزیده ( یقظه 3-2 )

besoyemahtab — Fri, 13 Mar 2009 12:01:18 GMT

داستان بر سر اینه که چرا انسان وقتی که باور می کنه خدایی وجود داره . یک معادی هست . پیغمبری وجود داره . ارسال رسل الهی ، انزال کتب الهی وجود دارند . سؤال اینه که پس چرا انسان عمل نمی کنه . با توجه به اینکه می داند خدایی و ائمه ای ، انبیایی و معادی وجود داره .

اصلش را لغت غفلت می گند . انسان غافل می شه . آقا مگه این افرادی که در بازار خرید و فروش می کنند ولی ربا می خورند ، نمی دونند که این ربا حرومه ؟! پس چرا می خورند ؟

صحبت من اینه : قلب خودتون را دائماً برای این نفحات و رشحات الهی آماده کنید . همینطور نرید تو روضه بشینید . حواستون را جمع کنید . وقتی انسان میاد میشینه ، با تمام وجود بیاد بشینه . وقتی آدم میخواد بیاد تو روضه ، فکر کنه یه جایی می خواد بره که می خواهند یک چیزی بهش بدند . سعی بکنید اتصال خودتون را با ولایت قوی کنید .

بزرگترین مشکل بشر جهل و غفلت اوست . اگر می خواهید از پردۀ غفلت بیرون بیایید . اگر می خواهید متنبه به انتباه الهی بشوید ؛ سعی بکنید سیم اتصال و ارتباط خودتون را با بالا قوی بکنید .

« آقا حسین بد خون می گه : یکبار دلم شکست ، شدم آقا حسین خوشخون »

من باره ها به دوستان گفته ام که بعضی از کتابها را یک مرتبه یا دو مرتبه آدم باید بخونه . مثل کتاب آقا شیخ عباس قمی . این آشیخ یک عارفیه که صاحب کتاب مفاتیح الجنان و منتهی الآمال و منازل الآخرة هست . این کتاب را من به دوستان توصیه می کنم که بخونند .

انسان وقتی بزرگ شد و از غفلت بیرون اومد تازه متوجه می شه که هیچی نیست .

ابن سینا : تا بدانجا رسید دانش من *** که بدانم همی که نادانم

گزیده ( یقظه 3-1 )

besoyemahtab — Fri, 13 Mar 2009 11:55:18 GMT

فهم راز دل ، اصلش و احتیاجش به یقظه است . خدا می دونه سخن دل چه سخنیه . ما نشنیده ایم . حرف می زنه . در وجود انسان موجود دیگری وجود داره به نام خود ملکوتی که حرف می زنه . سالها زندانش کردی ، چند تا از این قفلهایی که جدید اومده و دزد ها نمی تونند بازش کنند ؛ بهش زدی و با جوش هم دیگه نمی شه بازش کرد . به قول فلاسفه ، خمول فطرت یعنی این . وقتی که فطرت خاموش می شود . وقتی چراغ الهی به قول خودمون سیمش وا می ریزه . هرچی هم اتصال بدی دیگه برق نیست . چرا ؟ چون این لامپ وا ریخته . هر چی هم بشینی گریه کنی تأثیری نمی گذاره . چه جوریه ؟ همین جور توبه می کنی دوباره گناه . توبه می کنی دوباره گناه .

امام رضا ( سلام الله علیه ) می فرمایند : وقتی چند بار توبه کردی و بعد هم رفتی گناه کردی مثل اینه که خدا را مسخره کردی .

چرا من مسئلۀ تدخین را در عرفان منکوب می کنم ؟ یکبار جایی عرض می کردم این مسئلۀ دود را که روح را پایین میاره ، یکی دم در اومد گفت : آقا تمام عرفا از دم می کشند . من این را باور دارم که بعضی از بزرگان که تعدادشون هم زیاد هست می کشند ولی چه کسی می کشه ؟!

حالا ما بیاییم بگیم ، چون فلان عارف سیگار می کشد پس من هم می کشم . بله تو هم عارف بشو بعد هر چی می خوای سیگار بکش . 2 تا پاکت بکش . ولی اول برس به اون مقام ، برس به اون درجه ... دوم اینکه ما عارف بودن را از بقیة الله باید یاد بگیریم . اگه ایشون را قطب تمام عرفا بدونیم و بزرگ بزگان و مرشد المرشدین بدونیم ... داستانهای زیادی گفته شده و می دونید که ایشون اصلاً با دود خوب نیستند . و نظر مستقیم ایشون این هست که می گویند : چیزی که غیر طبیعیه را به جسم وارد نکنید . یعنی چیزی که غیر طبیعیه و برای جسم ساخته نشده ( چون هر چه علم داره می ره جلوتر به مسائل مرفینه ، استامینوفینه و تدخینی یا افیونی قطعاً و یقیناً بیشتر نزدیک می شه . الآن در زیر دریاها و اقیانوس ها به یک گیاهی رسیده اند که این گیاه را اگه کسی بخوره تا چند روز حالت روانگردان بهش دست میده . یعنی عقل و هوش و حافظه را از دست میده و به قول خارجیا هایِ های میشه . یعنی میره تو عالم به قول دوستمون هپروت حالا هرچی که کشف میشه باید بنده باید برم استفاده کنم ؟ حالا تمام عرفا هم سیگار کشیدند ، نمیگم اکثرشون . فرض کنید همه ، از دم . هر چی عارف بود کشید . بنده می گم اگه سَنبل ما امام زمانه ، پترن ما امام زمانه . چرا ما بیایم و الگوی خودمون را از دست بدیم .

این طبع انسانه ، نفس انسانه . اونهایی که کنار زدند کسانی هستند که روی نفسشون ایستادند

گزیده ( یقظه 1 )

besoyemahtab — Thu, 05 Mar 2009 17:07:18 GMT

در صحن و سرای امام رضا ( علیه السلام ) نشسته بودم . یکی از دوستان قدیمیمون را دیدم .

گفت : من در زمان شاه تمام این کاباره ها یی که بود ؛ بلیط شماره 1 آنها مال من بود . صندلی و میز اولش مال من بود . ( تمام دستاش خالکوبی بود و یک تیپ نخراشیده ... ولی رخش میگون بود .) فساد می کردم . هرجایی می رسیدم می رفتم . و هر کاری بود می کردم . اشک می ریخت و ادامه داد که : یک روز آمدم مشهد . با حالی که دائم الخمر بودم . مست شدم و ناخودآگاه با حال مستی به طرف حرم علی ابن موسی الرضا ( علیه السلام ) کشیده شدم . با اینکه مست بودم ولی احساس می کردم کسی داره من را به حرم می کشه . ( این را به کسی می گم که می گه برای ما دیره )